Vele jaren heeft misofonie mij beziggehouden. Niet alleen als lijder aan deze aandoening, maar ook als scriptieonderwerp tijdens mijn studie regressietherapie. Voordat ik de koppeling maak met regressietherapie, geef ik eerst meer uitleg over misofonie.
Wat is misofonie?
Misofonie, ook wel Selective Sound Sensitivity Syndrome (4Ss) genoemd, betekent letterlijk ‘haat van geluid’.
Volgens experts van het Amsterdam Universitair Medische Centra is misofonie een psychiatrische aandoening. Een aantal Amerikaanse onderzoekers beschouwt misofonie als een neurologische aandoening. Andere deskundigen zijn van mening dat het onder Sensory Processing Disorder (SPD) valt. Misofonie heeft op dit moment nog geen eigen vermelding in de DSM-5, het handboek voor classificatie van psychische stoornissen.
Wat is misofonie in de praktijk?
Het gaat meestal om door mensen geproduceerde geluiden, zoals:
- mond- en keelgeluiden (smakken, slikken, ademen, neusgeluiden);
- typen op een toetsenbord;
- klikken met een pen of muis;
- lopen met hakken op een harde vloer.
Daarnaast hebben veel misofonen ook last van overgevoeligheid voor (herhaalde) bewegingen, zoals:
- wiebelen met een been;
- een tic of zenuwtrek;
- frunniken aan haar;
- malende kaken.
Wanneer bewegingen sterke emotionele reacties oproepen, spreken we van misokinesie.
Wat zijn triggers?
Misofonie is meer dan alleen ‘haat voor geluid’. Het gaat om specifieke geluiden of bewegingen – zogenaamde triggers – die vrijwel direct gevoelens van woede, haat of walging oproepen. Deze emoties worden vaak gevolgd door een sterke vecht- of vluchtreactie. Veel misofonen ervaren een intense focus of zelfs obsessie rondom hun triggers. De reactie ontstaat niet geleidelijk, maar binnen een fractie van een seconde.
Wat is het verschil tussen misofonie en gewone ergernis?
Iedereen kent ergernissen. Veel mensen vinden het vervelend als iemand luidruchtig eet of herhaaldelijk met een pen klikt. Mensen zonder misofonie worden meestal pas boos nadat zij langere tijd aan een storend geluid zijn blootgesteld. Zij kunnen het geluid uiteindelijk naast zich neerleggen.
Bij misofonie is dat anders. Misofonen kunnen hun lichamelijke reactie niet reguleren. Zij hebben geen keuze in hun reactie; deze wordt automatisch en direct geactiveerd.
Waarom verschilt het per persoon?
- de aanvangsleeftijd;
- de mate waarin de aandoening zich manifesteert;
- het soort geluid en het aantal geluiden dat reflexmatige emoties oproept;
- de fysieke reacties die optreden.
Daardoor kan misofonie bij de ene persoon mild zijn en bij de andere persoon een grote impact hebben op het dagelijks leven, relaties en werk.
